ชีวิตนักธุรกิจสิ่งทอของ วโรดม กอนุประพันธ์

ชื่อและนามสกุลของบุรุษผู้นี้หลายคนอาจยังไม่คุ้นเคย ในขณะที่อีกหลายคนรู้จักดีในฐานะเจ้าของธุรกิจสิ่งทอที่สืบสานเจตนารมณ์ของผู้เป็นบิดามานานนับหลายสิบปีภายใต้ชื่อบริษัทโอเวอร์ซีส์ เรยอง อินดัสเตรียล จำกัด

ด้วยบุคลิกบวกกับมาดเท่ห์ๆและรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความจริงใจต่อคนรอบข้างได้เป็นอย่างดีในสไตส์ของเขาเอง ทุกวันนี้นอกจาก คุณวโรดมจะป็นเจ้าของธุรกิจสิ่งทอซึ่งจัดอยู่ในระดับแถวหน้ายักษ์ใหญ่แล้ว เขาผู้นี้ยังเป็นมิตรแท้ที่คอยชี้แนะให้เพื่อนนักธุรกิจด้วยกันหันมามีจุดยืนนั่งวิปัสสนากรรมฐานทำจิตให้ผ่องใสเป็นแนวทางในการดำรงชีวิตและบริหารธุรกิจได้อย่างมีสติ

“ปัจจุบันผมอายุ 53 ปี เรียนจบระดับมัธยมศึกษาที่เซเว่นเดย์ปริญญาตรีที่ประเทศไต้หวัน คุณพ่อคุณแม่ของผมท่านเป็นคนจีน ครอบครัวของเรามีพี่น้องด้วยกันทั้งหมด 6 คน หญิง 3 คน ชาย 3 คน สำหรับผมนั้นเป็นพี่ขายคนโต สมัยที่เรียนอยู่ระดับปริญญาตรีที่ประเทศไต้หวัน ครอบครัวเราประสบกับปัญหาธุรกิจ ก็เลยทำให้ผมต้องออกจากมหาวิทยาลัยกลางครัน คุณพ่อก็ได้ส่งผมไปฝึกงานที่โรงงานผลิตสิ่งทอในไต้หวันนั่นแหละ ซึ่งเจ้าของโรงงานเป็นเพื่อนกับคุณพ่อของผมเอง”

ซึ่งในขณะนั้นเรามีโรงงานผลิตถุงเท้าของเราเองอยู่แล้วในประเทศไทย หลังจากเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจนเป็นที่พอใจ คุณพ่อก็ส่งผมไปฝึกงานต่อที่ประเทศญี่ปุ่นเป็นโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ขึ้น ชีวิตผมหันเหจากศึกษาในมหาวิทยาลัยมาเป็นนักศึกษาในโรงงานแทน...(หัวเราะ) สนุกนะผมเริ่มเรียนรู้ตั้งแต่หยอดน้ำมันเครื่องจักรเลยแหละไปฝึกอยู่พักหนึ่งจนผมคิดว่าพอใช้ได้ก็ตัดสินใจกลับมาปฏิบัติจริงในโรงงานของเราเองซึ่งผลิตถุงเท้ากีฬาและกาเมนท์เป็นหลัก ปัจจุบันโรงงานตั้งอยุ่ที่ปทุมธานีจากแรกเริ่มก็มีเครื่องจักร 20 กว่าตัว พนักงาน 20 กว่าคน เดี๋ยวนี้โรงงานของเรามีเครื่องจักร 200 กว่าตัวและพนักงานกว่า 100 คน....”

“...กลับมาทำโรงงานของเราเองใหม่ๆทางด้านการเมนท์เป็นอะไรที่ผมไม่ค่อยชอบ ผมก็เลยตัดสินใจยุบแผนกนี้ทิ้งซะ ประกอบกับช่วงนั้นด้านการตลาดประเทศไทยกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อในการแย่งโควต้ากับประเทศอื่นด้วย ผมจึงมาปักหลักทางด้านผลิตถุงเท้าเพียงอย่างเดียว...ถุงเท้าที่เราผลิตส่วนใหญ่เป็นถุงเท้ากีฬา ลูกค้าเป็นเจ้าของแบรนด์เนมดังๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นรีบ๊อกซ์ ไนกี้ อาดิแดท และก็แบรนด์อื่นๆอีกมากมาย ซึ่งเราเองมีความถนัดมานานแล้ว เดี๋ยวนี้ออเดอร์ที่สั่งเข้ามาจากประเทศทั่วโลกโดยเฉพาะสหรัฐอเมริกาและยุโรป ซึ่งถ้าจะพูดกันถึงมูลค่าของสิ่งทอไทยที่สร้างรายได้เข้าประเทศแล้ว ปีละกว่าสามพันล้านบาททีเดียวที่บริษัทสิ่งทอทั่วประเทศเราทำได้...”

โดยธุรกิจที่ทำอยู่นั้นเราเพียงรับจ้างทอถุงเท้าเท่านั้นแล้วแต่ละแบรด์เนมก็ไปติดกันเองซึ่งในแต่ละแบรนด์เนมนั้นวัตถุดิบที่ผลิตจะแตกต่างกันขึ้นอยู่กับความต้องการของแต่ละยี่ห้อและแล้วแต่เทคนิคของแต่ละบริษัทที่จ้างทำบริษัทเราเปรียบเสมือนมืออาชีพในการผลิตหรือเรียกง่ายๆ ว่ามือปืนรับจ้างนั่นเอง

“เท่าที่ทำธุรกิจทางด้านนี้มานั้นแทบจะไม่ค่อยมีปัญหามากเท่าไรนักเคยมีช่วงหนึ่งก่อนที่ผมจะเข้ามาดำเนินการธุรกิจทางด้านนี้อย่างเต็มตัวมีการสไตรค์ในสมัย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช เป็นนายรัฐมนตรีโดยในช่วงเวลานั้นบริษัทอื่นๆก็สไตรค์ หลังจากนั้นเป็นต้นมาก็ไม่เคยเลยเพราะว่าเมื่อผมเข้ามาบริหารแล้วก็พยายามพูดคุยและใกล้ชิดกับคนงานตรงนี้จะสามารถทำให้เรียนรู้ได้ว่าคนงานเหล่านั้นต้องการอะไรอันนี้เป็นจุดหนึ่งที่ได้จากไลออนส์ด้วย”

……กับการได้ก้าวมายืนในตำแหน่งธุรกิจสิ่งทอได้นั้นต้องผ่านความง่ายและความยากจากงานตรงนี้พอสมควรครั้งหนึ่งทำให้ผมเคยคิดท้อเหมือนกันและมีความคิดว่ามูลค่าของทรัพย์สินที่มีอยู่หากว่าขายทิ้งไปแล้วกินดอกเบี้ยก็สามารถอยู่ได้ตลอดไปโดยไม่เดือดร้อน แต่ผมก็ไม่สามารถทำได้ และสมัยก่อนนั้นผมยังไม่มีภูมิต้านทานในชีวิตไม่มีความมั่นใจในตัวเอง อีกทั้งยังเป็นที่แคร์คนอื่นมากด้วยและอยากจะให้ทุกคนนับถือและชอบเราซึ่งหลังจากที่เข้าสังคมแล้วทำให้รู้ว่าความคิดอย่างนั้นเป็นสิ่งที่ผิดและเป็นไปไม่ได้อันนี้ทว่าทำให้คนที่ไม่ชอบเราน้อยที่สุดก็ถือว่าใช้ได้แล้วเพราะปกครองคนนั้นก็ต้องมีทั้งคนรักและเกลียดเราเป็นของธรรมดาอยู่แล้วหากสามารถบรรลุสัจธรรมข้อนี้ได้ก็จะทำให้สบายใจและกล้าทำขึ้นกว่าเดิม….

…...อย่างไรก็ตากวันนี้ของผมคงจะมีไม่ได้หากขาดคุณพ่อและคุณแม่ที่คอยชี้แนะสั่งสอนและอบรมลูกๆทุกคนมามีอยู่ประโยคหนึ่งที่ผมเองจำใส่ใจและยึดถือปฎิบัติเสมอมา..คุณพ่อมักจะพร่ำสอนผมและน้องๆอยู่ตลอดเวลาว่า “คนเราต้องมีความกล้าคือความกล้าต้องใหญ่แต่ใจเราต้องเล็ก”ทำอะไรอย่าให้เกินตัวสิ่งสำคัญต้องสร้างความเชื่อมั่นให้กับตนเองก่อนแล้วค่อยลงมือทำ….

….ทุกวันนี้โรงงานผลิตถุงเท้าของเราก็ยังเป็นธุรกิจครอบครัวเหมือนแต่ก่อนที่เป็นมาเพราะผมทำกับน้องชายอีก 2คนเราแบ่งหน้าที่กันทำ ตัวผมเองรับผิดชอบทางด้านการผลิตทั้งหมด น้องชายคนที่ 2 วชิร กอนุประพันธ์ เค้าเรียนเก่งหน่อยก็รับผิดชอบทางด้านการเงิน ส่วนน้องชายคนเล็ก วนการ กอนุประพันธ์ รับผิดชอบถ้าด้านการตลาด 3 คน พี่น้องเราทำงานรวมกันดีถึงบริษัทจะไม่ใหญ่โตนักแต่เราก็รู้สึกภูมิใจ สบายใจในธุรกิจที่ไม่ใหญ่แต่ก็ไปได้โดยมี คุณวันชัย ซึ่งเป็นคุณอาของผมนั่งเป็นประธานบริการบริษัทฯ…

“…..จากประสบการณ์ที่ได้สะสมมาวันนี้ผมกล้าพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า ทุกวันนั้นผมเองได้อะไรมาเยอะมากอันดับแรกแน่นอนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือ “งาน”ส่วนที่ตามมาคือขนบธรรมเนียบประเพณีและอัธยาศัยไมตรีของคนร่วมทั้งภาษาของแต่ละประเทศที่ผมได้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั้นและสิ่งที่สำคัญเหนืออื่นใดคือการได้เกิดมาเป็นคนไทยนับถือศาสนาพุทธ แส่งสว่างที่ชี้นำทางให้เราดำเนินชีวิตได้อย่างเป็นสุข…..

……ถึงแม้จะทำธุรกิจมายาวนานถึง 30 ปีแต่ก็มิเคยลืมที่จะทำงานให้กลับสังคมด้วย ผมได้เข้าเป็นสมาชิกของไลออนส์และยังเคยเป็นอดีตนายกสโมสรไลออนส์รามากรุงเทพปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาของสโมสรไลออนส์ และยังทำงานเพื่อสังคมต่อเนื่องเท่านั้นยังไม่พอ ยังเป็นสมาชิกของสมาคมพ่อค้าไทยด้วยจากการที่ได้เข้ามาสัมผัสกับงานสังคมตรงนี้ทำให้เรียนรู้อะไรมากมายไม่ว่าจะเป็นการพูด การเรียนรู้เกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ตรงนี้ผมถือว่าเป็นมหาวิทยาลัยแห่งที่ ๒ ของผมที่ได้เข้ามาศึกษาและเรียนรู้เพื่อตัวเองและสังคม

“จากก้าวแรกที่ได้เข้ามาเรียนรู้ถึงการทำงานในธุรกิจตรงนี้จวบจนปัจจุบันนี้ มีหลักการทำงานตรงที่ว่า....จริงๆในโรงงานมีคนหลายระดับ เราก็ต้องให้ความสำคัญ ในแต่ละระดับแตกต่างกัน เพราะว่าบางระดับต้องการชื่อเสียงคำเยินยอ หรือว่าต้องการที่ทำงานที่สะดวกสบาย แต่สำหรับบางระดับต้องการคำชี้แนะต้องการกฎเกณฑ์ โดยเฉพาะหัวหน้างานสำคัญที่สุดเพราะว่าต้องคลุกคลีกับพวกระดับล่างลงไป คนคนนี้จะเข้าใจเราจะเป็นกระบอกเสียงแทนเราได้ แล้วงานของเราก็จะเดินไปข้างหน้าได้”

.....มาถึงปัจจุบันนี้ผมก็ยังสนุกกับการทำงานและการได้เข้าช่วยในสโมสรไลออนส์โดยทั้ง 2อย่างสามารถทำควบคู่กันไปได้ นอกจากนี้ ยังปลีกเวลาศึกษาวิปัสสนาโดยปีละครั้งจะนั่งวิปัสสนานานถึงถึง 8 วัน 7 คืน จะตื่นตั้งแต่ตี 3 เริ่มเดินจงกรมนั่งกรรมฐาน ไหว้พระและสวดมนต์ ตรงนี้ทำให้เรามีชีวิตที่มีสติมากขึ้นสอนให้รู้จักตัวเอง และรู้จักว่าจริงๆ ในโลกเรามีแค่รูปกับนามเท่านั้นตัวเราไม่ใช่ของเรา ตายเมื่อไหร่ตัวเราเป็นดินคืนสู่ธรรมชาติจะมีเพียงแต่จิตของเราที่เหลือเท่านั้นเอง........